Nuestra recompensa se encuentra en el esfuerzo y no en el resultado. Un esfuerzo total es una victoria completa.
Gandhi.
Como buen Tirillas y para seguir “picando a xente” voy a contestar, por alusiones, a una carta editada por un compañero.
Empezaré con una afirmación suya para demostrar que está equivocado:
“Si está correndo e porque nos o fixemos primeiro”
Hace ocho o nueve años cuando Jose ya no estaba viviendo en Vigo nos pusimos a correr dos o tres veces por semana el y yo.
Unas veces por Dena y otras veces por Sanxenxo. No lo hacíamos para competir pero tampoco simplemente para “vajear”. Disfrutábamos mejorando día a día y hasta Jose consiguió dejar de fumar por una temporada.
Yo en aquella época ya salía en bici sobre todo en primavera y en verano. Un año después me introduje en el maravilloso mundo del cicloturismo con el Club Ciclista Lobira de Villagarcía y año tras año fui asistiendo a diferentes marchas a las que iba el equipo.
Como tengo un espíritu de superación que no me deja vivir tranquilo no me conformaba simplemente con pedalear por pedalear así que pasé de llegar con los últimos en la primera marcha a la que asistí en Villagarcía a ser segundo (cediendo el primer lugar a Diego, compañero del club) en la subida a Lobeira dos años después.
Y hablando de espíritu Tirillas voy a contar porque le cedí la victoria a un compañero de equipo.
En una de las marchas más duras a las que solemos ir a mi me dio una tremenda pájara y Diego se quedó conmigo ayudándome, dándome barritas energéticas, sales y tirando de mi hasta meta cuando el podía hacer un buen puesto ya que estaba en plena forma.
Al año siguiente en la marcha que organiza el club y estando los dos en muy buena forma íbamos escapados con un grupo de 6 corredores cuando a falta de 500 metros para llegar a meta y sintiéndome muy fuerte me escape del grupo viniendo Diego detrás pero sin llegar a mi rueda y como a falta de unos metros vi que a Diego ya no lo cogían esperé por el y entramos los dos juntos.
Al recoger el trofeo por su puesto le dije que subiera el a cogerlo que era para el. Cuando lo vi coger el trofeo sentí el orgullo del compañerismo y sentí que más que por llegar primero en aquella marcha se lo merecía por el detalle que había tenido conmigo un año antes, que tiene más valor que un primer puesto.
En el año 2006 me propuse asistir a la Quebrantahuesos una de las marchas cicloturistas a nivel internacional con 205 km de recorrido y tres puertos de primera categoría (Somport, Marie Blanc, Portalet)
Tal reto exigía un entrenamiento especifico para no arriesgar con problemas musculares de ahí que dijera que no era compatible.
“Correr cando apetece , sen ataduras e sen agobiarse”
¿Cómo se puede hacer tal afirmación y criticar a Jose porque un día no le apetecía hacer series con Paco y Miguel prefiriendo comerse una tortilla en un furancho con Suso y conmigo?!!
Por cierto, aquel día quedaran para hacer series!!!! ¿Series? Pero si las series no son compatibles con su filosofía de correr por correr y sin agobiarse!!!!!
Por mucho que diga Paco Costa, que por cierto sigo pensando que es una gran persona y gran amigo yo sigo siendo un Tirillas porque hago deporte por afición y cuando quiero. Disfruto tanto de la bici como corriendo al igual que me lo paso en grande con mis compañeros del Lobeira y con mi “gente corriente”
Lo que pasa que Paco no entiende como Miguel mi forma de picar a la gente. De lo que se trata es de pasárselo bien y de que cada uno haga lo que quiera. Si alguien quiere tratar de mejorar sus tiempos es igual de respetable que el que quiera ir a “bajear” . Yo eso no lo comparto pero lo respeto.
No lo comparto porque no soy capaz de hacer por hacer, de correr por correr, de trabajar por trabajar, de amar por amar……………intento poner pasión en todo lo que hago y está demostrado porque también pongo pasión en picar a la gente y con Paco lo consigo jajajajajajajajjajajajajaja
Paco eres único.
Tu amigo Andrés. (a mi non me picas jajajaja)
Mostrando entradas con la etiqueta PIQUES. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta PIQUES. Mostrar todas las entradas
jueves, 9 de abril de 2009
Carta de Paco Costa a Andrés Sueiro
Transcripcción de la carta de Paco Costa dirigida a Andrés o por lo menos eso interpreté yo jejeje. Esto va a traer cola.
Carta a un Tirillas. 1ªParte
Fai uns anos xuntámonos tres amigos e comenzamos a correr xuntos. Sen planealo foron pasando os días, semás, meses e por suposto anos e ahí seguíamos quedando; un día si algún día non, algunha escapada ó loureiro, un partido de fútbol pola tele... Ese era o "Espírtu Tirillas"; correr cando apetece sen ataduras e sen agobiarse.
Dende fai uns meses este Espíritu vaise indo ó carallo coa chegada dun "gallito" que o único que fai e andar picando a xente. Correr? Algo corre. Máis que nós? Coma moitos outros non é o noso problema!!
Duas cousiñas. Primeira: Si está correndo e porque nos o fixemos primeiro. Segunda: Cando daquela lle diciamos que viñese a correr connosco o fenómeno( eres un fenómeno!!perdón xa me iba coa canción ) pois eso o pimpín disque non podía porque era incompatible coa bicicleta. Pasado o tempo quen o convenceu para que viñera? ou era por envexa ou por ver o ben que o pasábamos? Non o sei nin me importa. Si quere correr que corra. Si buscas mellores tempos vai espabilando, véxote mal e iso que estás en forma. Pero non vaías por ahí dicindo que pertences a un grupo de xente que corre por correr, polo feito de pasalo ben, por diversión... coma nós... Continuará
Carta a un Tirillas. 1ªParte
Fai uns anos xuntámonos tres amigos e comenzamos a correr xuntos. Sen planealo foron pasando os días, semás, meses e por suposto anos e ahí seguíamos quedando; un día si algún día non, algunha escapada ó loureiro, un partido de fútbol pola tele... Ese era o "Espírtu Tirillas"; correr cando apetece sen ataduras e sen agobiarse.
Dende fai uns meses este Espíritu vaise indo ó carallo coa chegada dun "gallito" que o único que fai e andar picando a xente. Correr? Algo corre. Máis que nós? Coma moitos outros non é o noso problema!!
Duas cousiñas. Primeira: Si está correndo e porque nos o fixemos primeiro. Segunda: Cando daquela lle diciamos que viñese a correr connosco o fenómeno( eres un fenómeno!!perdón xa me iba coa canción ) pois eso o pimpín disque non podía porque era incompatible coa bicicleta. Pasado o tempo quen o convenceu para que viñera? ou era por envexa ou por ver o ben que o pasábamos? Non o sei nin me importa. Si quere correr que corra. Si buscas mellores tempos vai espabilando, véxote mal e iso que estás en forma. Pero non vaías por ahí dicindo que pertences a un grupo de xente que corre por correr, polo feito de pasalo ben, por diversión... coma nós... Continuará
Suscribirse a:
Entradas (Atom)